काठमाडौं । चितवन १ को चुनावी सभा छ, र रवि लामिछाने स्टेजमा उभिएका छन् । उनी निस्के जस्तो तर बोल्ने शैली शान्त छैन—प्रत्यक्ष, दृष्य र जनतालाई सिधा सम्बोधन गर्ने । “तपाईंहरूले बुझ्नुहोस्, मलाई त घेराबन्दी गरे, उखेल्न खोजे, लुछ्न खोजे, मार्न खोजे,” उनले सुरु गरे । “मलाई मानसिक र भौतिक रूपमा सिद्ध्याउन खोजियो, सखाप पार्न खोजियो । मध्यरातमा मेरो बेडरुममा आएर सोधियो—‘तेरो अन्तिम इच्छा के हो ?’ मलाई त जवाफ दिन मन लागेन । मेरो अन्तिम इच्छा त २१ गते तपाईंहरूले चुनावमा दिने हो ।”

जनतालाई हेरेर उनी थपे, “अब क्रान्ति हुन्छ । यो मतदान मात्र होइन । यो देशले वर्षौँदेखि देखेको सपना पूरा गर्ने मौका हो । राजनीतिको आडमा राज्यका संरचनाहरूलाई आफ्नो ठाउँमा राखेर, बजेटको गलत वितरण गरेर, देशका विभिन्न क्षेत्रलाई विभेद गर्ने काम यसपटक रोक्नै पर्छ । म प्रतिशोध लिँदिन । जुन अन्याय भयो, त्यो कानुनी रूपमा लड्छु । तर ३४ वर्षसम्म हाम्रो सपनामा डोजर चलाएको हिसाब लिनुपर्छ, त्यो हिसाब हामी लिन्छौँ ।”

उनी चितवनको महत्व सम्झाउँदै भन्छन्, “यो चितवन, हेर्नुस्, धेरै हिसाबले उर्वर भूमि हो । देवभूमि, तपोभूमि, र यो देशको इतिहास लेख्ने भूमि पनि हो ।

उनको शब्दशैली सरल, प्रत्यक्ष र उत्साहित छ । शब्दहरूले मात्रै होइन, उनका भाव, हातको संकेत र चितवनको जनताको उत्साहले सभा रंगीन बनाएको छ । उनी स्पष्ट पार्छन्—यो क्रान्ति केवल चुनावको कुरा होइन, यो देशको सपना, जनता र न्यायको सवाल हो ।